| تبليغات | X |
|
مزار آدمیزادان برای کدامین باران می میری؟ وقتی که ابری نمی بینی؟ برای کدامین عشق؟ از رهگذر خسته تنانی چون من که میگذری به یاد کدامین افسانه می افتی؟ باد و برگ! اما من نیز افسانه ای هستم گریز پای که هیچ خاطره ای را مسخ نخواهد کرد: نعشی که بی سوگوار مانده است. اینجا کجاست جز فراز آدمیزاد! اینجا تنها زوال خورشید است برای کدامین باران می میری؟ + نوشته شده در سه شنبه دوازدهم شهریور 1387 12:22 توسط امید |
"بوی خستگی" بوی خستگی و نان و دستهای تاول زده ی مردی که میرقصد بر مزار جوانیش وصدا صدای جرینگ جرینگ جیب هایی که پر نشد با خون و خیانت و خواهش و قصه همین و همین هر روز و همیشه و امشب اما تقاصتان را میگیرم ای دستهای تاول زده و ای نگاه های به در خیره تا تسلیم امشب تقاصتان را میگیرم با فریادی بلند بر تپه ای خاموش! آه ای صدای من تا کجا؟! تا چه کس میرسد فریادت؟! omid + نوشته شده در سه شنبه هجدهم تیر 1387 13:7 توسط امید |
من که گفتم هنرم تنهاییست پس چرا آمدی و بی هنرم کردی تو؟ سلام به دوستیمان سوگند امروز پیدایتان کردم تا بگویم از سروده هایم که سالهاست، در دفترهایم پوسید و صدایم را نشنیدی. آمده ام تا درد کهنه ای را فریاد کنم که درد بودن است و نگفتن آمده ام تا با تو باشم تا همیشه دوستتان دارم چون برای دوست داشتن آمده ام تنهایم نگذار با من باش! * * * * * * * * * * * * "غرقه در مرداب" در عمق چشم های جنگلی ات مرداب راکدی از خون نشسته است هر لحظه فرو می کِشی مرا! می کُشی مرا! هر لحظه می کشم آهی، کمک، کمک! در خود فرو مبر این تلخی شوکرانه را من طعم بوسه ی مرگ میدهم! در خود فرو مبر این قلب شکسته را این قلب، قبر خاطرات خفته است قبری که مرده هایش از برودت شبها هر روزه تاز ه اند. غرقه ام نکن مرا! من غرق درد های دیگرم در خود نکِش مرا!! omid + نوشته شده در جمعه سی و یکم خرداد 1387 23:16 توسط امید |
|
| ||||||
